Όποιος έχει δουλειά κάθεται στα αυγά του γιατί αλλιώς, όπως έχει πειστεί, δεν θα έχει να φάει την άλλη μέρα. Οι άνθρωποι παραμένουν σε δουλειές που δεν τις αγαπούν, δεν τις βρίσκουν ενδιαφέρουσες. Παραμένουν σε δουλειές που καθημερινά επαναλαμβάνουν τις ίδιες αποδεδειγμένα επιτυχημένες διαδικασίες και μέχρι εκεί. Γυρίζουν στα σπίτια τους κουρασμένοι, χωρίς διάθεση να ασχοληθούν με κάτι άλλο, ξαπλώνουν στον καναπέ έχοντας το τηλεκοντρόλ στο χέρι και εκτονώνονται βλέποντας ειδήσεις.

Η εμπράγματη φαντασία μας, δηλαδή η δημιουργικότητά μας, έχει πιάσει πάτο.

Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Άνθρωποι κάθε ηλικίας που δεν το βάζουν κάτω και προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά μέσα από ανατρεπτικά projects. Όμως δυστυχώς αυτοί είναι λίγοι.

Ο Αυτόματος Πιλότος

Και για όλη αυτή την κατάσταση δεν φταίει μόνο η Κρίση όπως πολλοί πιστεύουν. Γιατί ακόμα και άνθρωποι που δεν έχουν επηρεαστεί από την οικονομική κατάσταση της χώρας μας, ακόμα και αυτοί που θεωρούνται πετυχημένοι στις δουλειές τους μπορεί να βρίσκονται σε μία κατάσταση όπου κυρίαρχη είναι η μετριότητα.

Πολλοί απ’ αυτούς τους ανθρώπους, όταν πρωτοασχολήθηκαν με τη δουλειά που κάνουν ήταν ενθουσιασμένοι, είχαν πολλές ιδέες, ήθελαν να κάνουν τη διαφορά. Ένιωθαν ότι υπήρχε πρόκληση. Με την πάροδο όμως του χρόνου αυτές οι ιδέες για νέα projects μπήκαν σ’ ένα ντουλάπι και αντικαταστάθηκαν από κάτι πιο εύκολο, πιο γνώριμο, πιο ασφαλές. Από κάτι προβλέψιμο. Οι άνθρωποι αυτοί μπήκαν στον αυτόματο πιλότο και τελικά παραδόθηκαν στην μετριότητα.

Που και που μπορεί να υπάρχει ένα “ξύπνημα” που προκαλείται από μία νέα υπευθυνότητα που αναλαμβάνουν, από ένα νέο project που υλοποιούν. Όμως αυτός ο κύκλος κρατάει λίγο και γρήγορα ξαναμπαίνουν στη γνώριμη κατάσταση.

Βαθιά μέσα τους ξέρουν ότι έχουν βαλτώσει, ότι δεν βγάζουν προς τα έξω τον καλύτερό τους εαυτό. Όμως πολύ εύκολα κατηγορούν το περιβάλλον στο οποίο ζουν ότι φταίει γι’ αυτή την κατάσταση. Η οικονομική κρίση, ένα “κακό” αφεντικό, οι ευθύνες που έχουν στο σπίτι, η οικογένεια κ.ά.

Ακόμα και οι άνθρωποι που είναι αναγνωρισμένοι στο χώρο τους νιώθουν πολλές φορές “κολλημένοι”. Νιώθουν ότι παρ’ όλο που δημιουργούν τελικά δεν σημειώνουν “σημαντική” πρόοδο. Δεν προχωρούν με γρήγορους ρυθμούς. Νιώθουν σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένοι.